(Here is the list of all web pages from this
server, arranged by language (in 8 languages).
Choose the page that interests you by
dragging scroll bars, then click on this
page to run it:)
(The same list can be displayed from
"Menu 1" by clicking there on
"Menu 2".)
Here is the list of all my web pages from all servers.
These are arranged primarily by language
(i.e. as web pages in Polish,
English, German,
French, Spanish,
Italian, Greek, and
Russian.) For each language web pages are
arranged by their subjects.
Choose the page that interests you by dragging scroll bars, then click on this
page to run it:
(The same list can be displayed from
"Menu 1" by clicking over there on
"Menu 4".)
Motto:
"There came a man
who was sent from God;
his name was John.
He came as a witness
to testify concerning
that light, so that
through him all men
might believe. He
himself was not the
light; he came only
as a witness to the
light. The true light
that gives light to
every man was coming
into the world. He
was in the world,
and though the world
was made through him,
the world did not
recognize him. He came
to that which was his
own, but his own did
not receive him. Yet
to all who received him,
to those who believed
in his name, he gave
the right to become
children of God — children
born not of natural descent,
nor of human decision
or a husband's will,
but born of God.
The Word became flesh ..."
(Quotation from the Biblical Evangel of St.
John 1:6-14.)
My name is Jan (i.e. a Polish spelling for John), and welcome
to my ethnic web page which presents mainly old stories about
churches of Milicz. Only a small proportion of what is presented
on this web page originates either from my personal life
experience, or from scientific research which I carry out.
The majority of information provided here originate from stories
of old-timers which I overheard in years of my youth and which I
am repeating here.
How much correct are these stories
of old-timers that I overheard in my
childhood,
I am unable to estimate.
Some of them were quite extraordinary
and controversial. For example, at the
beginning of 20th century the folklore
of the vicinity of Cieszków, Stawiec,
and Wszewilki cla8imed, that operated
in there someone named "Sapieha" -
who
supposedly was a "wizard" - i.e. a male
version of "witch". (According to this
folklore, a "wizard" supposed to be a
creature with supernatural powers,
similar to powers of present "UFOnauts",
or the magician David Copperfield.
Typically they had a character that
was extremely hostile towards people.
These creatures used to enjoy torturing,
persecuting, and inflicting suffering
to people. The only difference between
them, and other "supernatural" creatures
known then and called "devils", was that
"wizards" lived amongst people, looked
exactly the same as people do, and
everyone around them knew them as well
as knew their past. Therefore people
considered them to be humans who
only acquired supernatural powers
through studying secret knowledge
from "forbidden books". However,
in present times when we already
know well that there is a race of
evil UFOnauts which looks identically
to humans, and agents of which are
changed for selected people after
undergoing appropriate plastic
surgery - so that they can spy
and control humanity better,
now we would rather consider these
"wizards" to be so-called
changelings.)
Still in times of my youth, means
in late 1940s and early 1950s, at
that are children were scared by
whispered warning "Sapieha flies"
(he supposedly used to fly like
a huge bat - so he was a blueprint
for characters from the American
movie "Batman"). More information
about the "wizard" named Sapieha
is provided in item #G1 below on
this web page. Other stories of
old-timers are more verifiable.
For example the story, that by
the present dam on the Barycz
river there used to be an old
watermill, I was verifying myself
as a teenager. In fact I saw
remains of a dam, pond, waterwheel,
etc., still then existing in there.
Similarly various facts support old
stories that one of branches of the
ancient "Amber Route" passed by the
present Krotoszyńska Street of Milicz,
and then via this dirt road to Stawiec.
(I.e. the same dirt road by which
just after the World War Two four
nameless graves of German soldiers
were left, described on the web page
with the story of the
Battle of Milicz.)
The fact which supports this, is the
significant lower level of this dirt
road to Stawiec, in comparison to the
level of fields that surround this
road. In some places the level of
this road is lower by almost 2 meters
in comparison to the level of fields
surrounding
this road. This in turn
means, that this extremely old road
was intensely used for very long time.
Such a long use, combined with the
location of it on a small slope,
caused that the level of it was so
much lowered after all these years.
(Notice that the same folklore states
that another branch of the "Amber Route"
led by the very old church in
Wszewilki.)
Part A:
Introductory information of this web page:
#A1.
What is the goal of this web page:
The major goal of this ethnic web page
about the church of St. Andrea Bobola
(in Polish "pod wezwaniem Świętego
Andrzeja Boboli") and also about other
churches of Milicz, is to present
folkloristic stories on their subject.
Means it is to describe "what old-timers
used to tell about these churches".
A lot of information provided on this
web page would be very difficult to
verify in historic sources. Until
today no much documents survives
which would support these stories.
However, still it is worth to learn
what the verbal folklore tradition
used to tell us about these churches.
An additional goal of this web page is
to indicate links to other web pages
which have a similar subject areas
as this one. The most vital amongst
these other web pages is the page about
the village of
Wszewilki.
It describes further details about
these churches of Milicz, especially
about this extremely old Roman church
from the village Wszewilki near Milicz.
Another web page also on the subject
similar to this one, is the web page
about
sightseeing in Wszewilki and Milicz
(unfortunately it still awaits to be
translated into English). In item #8.2
that web page describes "unofficial
sight-seeing tracks" within and around
the village of
Wszewilki.
One of these "tracks" allows to see
a huge hole in the ground which is
left until today after the removal
of very old Roman church of Wszewilki,
together with several levels
of cellars which in past existed under
this old church. Other web page, also
on a
similar topic, is about
Wszewilki of our tomorrow".
It describes my dreams about the future
rebuilding of the original central square
of Wszewilki - including also this old
Roman church that originally existed
in there.
Part B:
Conditions in which churches of Milicz operated:
#B1.
Milicz - the town of "hotel services" for the ancient so-called "Amber Route":
According to what was explained
on the web page about
Milicz,
by being a kind of "hotel town"
on a hugely important ancient
"Amber Route", with the elapse
of time Milicz has transformed
in to a provider of all types
of services for travelers. It
provided travelers with hotel
and accommodation services, it
protected them, it supplied them
in food, horses, and spare parts,
it also supplied spiritual services.
Merchants and travelers stayed
for night in Milicz, rested in
there, ate, drink, make sales,
refurnished their supplies, repaired
damaged equipment, buried their
dead, while in times when the
Christianity spread over the
Europe, also prayed in churches
of Milicz for a happy course and
outcome of their trips. So churches
in Milicz were not only places of
prayers for locals, but additionally
provided vital spiritual services
for numerous travelers who passed
through this town. So Milicz has
relatively lot of churches (and
cemeteries) in relationship to
the number of its inhabitants.
According to my present state of
knowledge on this subject, in
Milicz itself almost always were
two churches and two cemeteries
working simultaneously, while after
1714 there were three of these.
Furthermore, two further churches
were available not far from Milicz,
namely in nearby Wszewilki and in
Karlow. Brief descriptions of histories
of these five churches of Milicz and
the vicinity of it are provided in
part C of this web page. The biggest
out of these 5 churches with the
elapse of time become the church
of St. Andrea Bobola, to the
description of which this web page
is devoted.
The reader perhaps may ponder, how such
a small place as Milicz could have 5
churches. The reply to this is provided
by the analysis of this Amber Route which
passed through Milicz. This is because
Milicz lied on a branching point of that
route. From the northern gate of Milicz
(Called the Gniezno Gate) emerged a branch
of the Amber Route which led to a nearby
village Stawiec, then through Rawicz,
Poznań, Gniezno, until Gdańsk. In turn
from the eastern gate of Milicz emerged
another branch of the Amber Route. This
one led through a bridge on Barycz which
existed by the old watermill of Milicz,
then through the villages of Wszewilki,
Pomorsko, to Cieszkow, Zdun and further
to Gniezno and Gdańsk. On the other side
of Milicz this Amber Route also branched.
This branching was located by the church
of St. Anna in Karlow. (In old times on
every crossing of vital tracks churches
and chapels were build. They performed
many functions. For example they served
as a unique kind of "traffic signs",
they attracted local people - so that
travelers always had someone to ask
for further way, they provided a shelter
in case of bad weather, they calmed
travelers spiritually, etc.) One
branch of the Amber Route led from the
church of St. Anna towards the south
via Oleśnica. The second branch led
towards the south through Trzebnica
and Wrocław. Because of these branches
of the Amber Route located in Milicz,
this town become an important point
for travelers. Many of them stayed in
in Milicz for some time. So "spiritual
services" were very sought for in there.
Part C:
History of five churches of Milicz:
In years from 1290 to 1358 the owner
of the castle and land of Milicz was
the Bishop of
Wrocław.
Thus it should not surprise, that having
such religious traditions, and also
being a "town of hotel services" for
travelers from the "Amber Route",
for the majority of its existence the
tiny Milicz had as many as two churches.
Only at the beginning of its existence
it had a single church, while in years
from 1714 to 1945 in the Milicz itself
operated three churches. Independently
from these, in two villages which are
closest to Milicz, namely in Karłów and in
Wszewilki,
two further churches did exist. So in
total Milicz and the vicinity of this
town had five different churches. The
first church of Milicz was build in
years when Milicz was taking its shape
and erected the defense walls. This
first church was build from so-called
"paddock ore". In turn the second church
of Milicz was build from bricks probably
around a half of 14th century. Each
of these two churches of Milicz with
the elapse of time kept changing its
location. So let us now review briefly
their history.
Please notice
that in item #8.4 of a separate web page
Wszewilki-Milicz
(so-far available in Polish only), a
circular (unofficial) walking track
along historically
significant points
of Milicz and a nearby village Wszewilki
is described. Through following this
walking track one can see present remains
of these churches of Milicz. If someone
plans to drive through Milicz, then
perhaps it would be worth to take into
the trip a printout from the web page on
"Wszewilki-Milicz".
#C1.
The first church of Milicz under the invocation of Saint Michael Archangel:
Earliest records of the first
Catholic church of Milicz that I
heard of, originate from 12th century.
Already in these times Milicz had
not only its own church, but even
its own priest. In records survived
even his name. This first church of
Milicz was located within the defense
walls of the town, close to the Eastern
Gate to the town, at a small square
that was designated as a cemetery.
This square was adjusted to the
central square of Milicz, in the
north-east corner of this central
square. The location of this square-cemetery
and the first church of Milicz in
fact imitated the configuration of
the central square in the Wrocław
city, and also the square in Paczków.
After all, in the north-west corner
of the central square in Wrocław a
church of Saint Elisabeth Hungarian
is located, while in the north-east
corner exists a similarly old church.
Both these churches from wrocław also
were located on similar small squares,
which originally were also cemeteries.
All signs also indicate, that at these
times all towns of the Lower Silesia
were constructed according to this
single plan. with the church and a
cemetery in the north-east corner
of their central square. The miniature
cemetery which surrounded the first
church of Milicz, was soon filled up.
After all, in these times many people
kept dying during trips, either from
wounds received in clashes with bandits,
or because of difficulties of travel
and the lack of hygiene. (I personally
believe, that at these times on cemeteries
of Milicz more travelers were buried
than local inhabitants of Milicz.)
So soon this small cemetery needed
to be shifted beyond town walls.
The new location of it was not far
from the first church, but already
outside of the eastern gate of the
town, means in the area on which
presently a "small" church of Milicz
is located under the invocation of
Saint Michael Archangel. In this
new location, the cemetery also was
not used for long, because it again
filled up soon. In turn the river
Barycz which used to run behind it
made impossible its extensions.
Soon later this eastern cemetery
of Milicz needed to be shifted
again into the third location.
This time it was located on the
western side of the exit road from
Milicz to Wrocław, means into the
area where now is the church of
Saint Andrea Bobola from "Fig. #2 (29)".
As time elapsed it was extended
onto the eastern side of the same
exit road from Milicz to Wrocław,
into the area where for a long after
the war a building of the Post Office
of Milicz was located. In the result
of this extension, in 17th century the
exit road from Milicz to Wrocław looked
similarly like the famous "Via Apia"
by Rome - means on both sides it had
cemeteries of Milicz of that time.
Presently in the areas of these cemeteries
living quarters are located - no
wonder that in times of my youth
inhabitants of some of these buildings
claimed that at nights in these
buildings ghosts show up.)
This first church of Milicz, similarly
like all other original building and
defense walls of Milicz, was build from
"paddock ore". Furthermore, it was
constructed in the shape of semi-defense
Roman castle - with low ceiling, thick
walls, and small windows for shooting.
So when Milicz acquired its own brick
manufacturing facility from nearby village
Stawiec, this church become an eye-saw
to inhabitants of the town. They decided
to shift it into a new place and locate
in a new, more beautiful building. In
15th century citizens of Milicz built
a more "modern" gothic church. After it
was ready, they shifted to it the first
church, while empty walls left from it
they dismantled soon afterwards. The
place which it occupied was later made
available for housing. Presently neither
this first church of Milicz, nor the
miniature cemetery on which it used
to stand, does NOT exist in their original
locations. On their former place there
are buildings now. The only their remain
which is visible until today, is seemingly
illogical widening of the exit road at
the north-east corner of the central
square from Milicz.
In the new, second location and architectural
version, this first church of Milicz was
constructed from bricks in the gothic
style. It was erected in 15th century
within boundaries of the second cemetery
of Milicz. Already at times when this
church was build, the cemetery was NOT
used anymore. Of course, after being shifted
into a new location this first church of
Milicz remained the Roman-Catholic temple.
But with the elapse of time, also it again
become old and making not good impression
on travelers. Therefore, in 1821 on its
place a new neo-renaissance church was
erected - still under the invocation of
Saint Michael Archangel. During building
of this new church, the old was NOT removed
completely. Until today remained from it
the presbytery, underground crypt, and
the christening dish from 1561. This next,
historically third architecture version of
the original first church of Milicz, build
in 1821, serves Christians until today
standing not far from the central square,
at the eastern boundaries of the town,
just by former eastern gate to the town
(which presently does NOT exists any more).
#C2.
The second church of Milicz under the invocation of Saint George:
Około XIV wieku, biskup wrocławski wybudował drugi kościół
Milicza. Przy jego budowie uwzględniono potrzeby duchowe
licznych podróżnych przejeżdżających przez Milicz, a także
fakt że oryginalny kościół był wówczas już dosyć stary. Ten
drugi kościół Milicza zbudowany był już z cegły. Zlokalizowany
on został w południowo-wschodniej części starego miasta,
w miejscu jakie obecnie zajmowane jest przez uliczkę biegnącą ku
dawnym łazienkom (czyli na wprost późniejszej siedziby milickiej
straży pożarnej). Na przełomie XIX i XX wieku kościół ten stał
się już tak przestażały, że uznano go za nie nadający się do
dalszego użycia. Można się więc domyślić, że około lat 1930-tych
zapewne przeniesiono go do nowej lokacji oraz do nowego
budynku. Jego zaś stare, puste już mury z dawnej lokacji
zostały rozebrane na długo przed drugą wojną światową.
W miejscu uwolnionym po rozebraniu tego drugiego kościoła
Milicza nie wybudowano już jednak kamieniczek (tak jak uczyniono
to po rozebraniu pierwszego kościoła), a owo wolne miejsce
przeznaczono na stworzenie jeszcze jednej ulicy wylotowej
z miasta, która wiodła do coraz popularniejszych wówczas
łazienek. Czy nowa lokacja tego drugiego kościoła znajdowała
się w Miliczu, czy też gdzieś poza Miliczem, tego narazie nie
zdołałem ustalić, chociaż pracuję nad znalezieniem odpowiednich
informacji. Wiem jedynie, że mniej więcej w czasach kiedy go
rozebrano, czyli około lat 1930-tych, w Miliczu pojawiła się
jeszcze jedna mała świątynia, zlokalizowana naprzeciwko
głównego wejścia do ówczesnych (przedwojennych) koszar
wojskowych w Miliczu. Czy była ona jednak owym przeniesionym
drugim kościołem Milicza, czy też zupełnie inną świątynią,
tego narazie mi też nie wiadomo. Owa mała świątynia z lat
1930-tych, przestała być używana zaraz po drugiej wojnie
światowej. W latach tuż po wyzwoleniu służyła ona jako
magazyn wojskowy. Potem w latach 1960-tych została
przebudowana na dom towarowy (nazywany wówczas
"WDT" czyli "Wiejski Dom Towarowy"). Jak widać, o
historycznie drugim kościele Milicza obecnie niewiele
jest nam wiadomo. Wszakze jego mury zostały rozebrane
jeszcze gdzieś w latach 1930-tych. Z kolei jego zawartość
i rejestry pisane zostały gdzieś przeniesione i z czasem
zapewne zaginęły.
#C3.
Third church of Milicz under the invocation of Saint Andrea Bobola:
Niezależnie od powyższych dwóch
oryginalnych kościołów katolickich
Milicza, w 1714 miasto to zbudowało
sobie jeszcze jeden kościół. Był nim
właśnie ów kościół ewangelicki, w
1945 roku przemianowany na kościół
rzymsko-katolicki i używany pod
wezwaniem Świętego Andrzeja Boboli
(czyli ten, któremu poświęcona jest
cała niniejsza strona).
Warto przy tym wspomnieć tutaj, że początkowych latach 20 wieku, Milicz
zamieszkiwany był przez zdecydowaną większość ewangelików. Omawiany tu
kościół ewangelicki był więc wówczas ogromnie popularny, zaś oba kościoły
katolickie niemal puste. Katolików pozostało wtedy w Miliczu już tak
mało, że wszyscy z nich znali się nawzajem po imieniu, zaś w niedziele
po mszach świętych spotykali się przy kawie i ciastkach w jednym ze swoich
domów. Faktycznie to katolikami pozostali wówczas niemal wyłącznie ludzie
polskiego pochodzenia ciągle zamieszkujący okolice Milicza - najwięcej z
nich na Wszewilkach (chociaż w owych czasach na codzień ludzie ci używali
już tylko języka niemieckiego).
Interesujące
pytanie jakie zawsze sobie zadaję w sprawie opisywanego tutaj
kościoła Św. Andrzeja Boboli, to czy jego historycznie niezwykle
korzystny los, nie wynika czasem z dobrego "Feng Schui" miejsca
w jakim został on zbudowany. Wygląda bowiem na to, że odwrotnie
niż warowny zamek milicki - który zbudowany został w miejscu
o "złym Feng Schui" i stąd zawsze gnębiły go najróżniejsze kłopoty,
kościół Świętego Andrzeja Boboli zbudowany został w miejscu o
ogromnie "dobrym Feng Schui", a stąd w toku dziejów zawsze
zdaje się go spotykać szczęśliwy dla niego przebieg wydarzeń.
Inne pytanie jakie również się wiąże z tym kościołem, to czy
wzmiankowana w punkcie #E2 poniżej naturalna zdolność jego
podziemi do powodowania samoczynnej mumifikacji, tj. do
działania jak wnętrze piramid egipskich, również przypadkiem
nie wynika z owego jego położenia w miejscu o "dobrym Feng Schui".
#C4.
A small church under the invocation of Saint Anna in Karłów near Milicz:
Niektórzy ludzie włączają do listy kościołów milickich także
kościółek Świętej Anny w Karłowie pod Miliczem. Kościółek
ten postawiony został w latach 1807-1808 w pobliżu rozwidlenia
dwóch prastarych dróg głównych na południe, z których jedna
wiodła do Wrocławia, zaś druga do Oleśnicy. Miejsce w jakim
go postawiono słynne kiedyś było z wielu "cudów" i objawień.
(W obecnych czasach tłumaczone one byłyby jako częste
obserwacje wehikułów UFO i UFOnautów.) Dla upamiętnienia
owych objawień, w ostatnią niedzielę lipca od niepamiętnych
czasów odbywały się przy tym kościółku doroczne odpusty.
Więcej danych na temat kościółka Świętej Anny w Karłowie
zaprezentowanych jest na stronie o
Miliczu.
Fig. #1 (20):
Kościółek Świętej Anny w Karłowie pod Miliczem.
Fotografia z lipca 2004 roku. To tutaj w przeszłości miały miejsce liczne
cuda, cudowne uzdrowienia, oraz przywrócenia płodności. Pokazane są
drzwi wejściowe do kościółka, fotografowane w kierunku od północy ku
południu. Za owym kościółkiem rósł kiedyś bardzo stary dąb, na którego
konarach zaobserwowane były trzy niezwykłe istoty (dziś byśmy je wzięli
za trzech UFOnautów). Dąb ten był później źródłem wielu cudownych
uzdrowień. Na prawo od tego kościółka znajdował się kiedyś "anielski
kamień" z dziwnymi wytopieniami jakby technologicznego pochodzenia.
On również z czasam stał się obiektem kultu. Twierdzono o nim kiedyś,
że też jest źródłem uzdrowień, oraz że przywraca płodność. Niestety,
pomiędzy 1981 a 2004 rokiem, kamień ten tajemniczo zniknął ze swego
poprzedniego miejsca. Być może, że to ten sam kamień, który obecnie
zakopany jest pod krzyżem widocznym po lewej stronie powyższego zdjęcia,
oraz pokazanym w powiększeniu na fotografii 21 ze strony o mieście
Miliczu.
(Jednak ja osobiście nie byłem w stanie ani go rozpoznać po wyglądzie
zewnętrznym, ani też wykopać z ziemi i sprawdzić czy posiada on znane
mi technologiczne wytopienia. Nie odnotowałem też w jego pobliżu żadnych
lądowisk UFO jakie potwierdzałyby że UFOnauci nadal się nim interesują.)
* * *
Notice that you can see the enlargement
of each illustration from this web site. For this, it suffices to click
on this illustration. Furthermore, most of the internet browsers that you
may use, including the popular "Internet Explorer", allow also to
download each illustration
to your own computer, where it can be looked at, reduced or enlarged
to the size that you may want, or printed with your own graphical software.
If you wish to shift
a given Figure (i.e. a photograph or a drawing),
means to move it into another part of the screen
where you are just reading a description of it,
you need to do as follows: (1) click on it to make it appear
in another window, (2) the "downsize" this another
window (with a given photograph or drawing) through
"grabbing" its right-bottom corner with your mouse
and then dragging this corner upwards-left to receive
the size of this different window that you wish to have
(notice that since you downsize a first such a Figure,
all next Figures clicked on will appear already
downsized - unless you enlarge them in the reversed manner),
and then (3) drag this another window with the picture
that you wish to relocate to the area of this web page where
you wish to look at it (to move it, you just grab it with
your mouse by the blue stripe on the top of it).
Notice also that if you scroll (with scroll bars) the
text of the page when you read it, this another window
(with the drawing) will disappear. In order to return it
into the new position, you need to click on its "icon"
(i.e. on the "program's button" from the taskbar) in
the lowest part of the screen.
Jeśli do listy kościołów milickich włączyć także mały kościółek
Świętej Anny w Karłowie pod Miliczem, wówczas na tej samej
zasadzie włączyć też trzeba prastary kościółek katolicki we
Wszewilkach. Kościółek z Wszewilek oryginalnie stał w pobliżu
krzyżowania się dwóch głównych dróg przez Wszewilki, mianowicie
starej drogi wiodącej z Milicza do Sulmierzyc, oraz starej drogi
wiodącej z Pomorska do młyna wodnego na Baryczy i dalej przez
most istniejący kiedyś koło owego młyna aż do Milicza. Początkowo
był on otoczony maleńkim cmentarzem, który jednak szybko
się zapełnił. Kiedy zaś cemtarz ten przestał być używany z
powodu owego zapełnienia, popadł on w ruinę i stopniowo
zaniknął. Kościółek we Wszewilkach został rozebrany podczas
budowy linii kolejowej przez Wszewilki, co nastąpiło na krótko
przed 1875 rokiem. Gruzy owego kościoła i jego głębokich piwnic, jak
również cały materiał z otaczającego ten kościółek maleńkiego
cmentarza, zużyto wówczas na budowę nasypu kolejowego biegnącego
pomiędzy Wszewilkami i stacją w Miliczu. Kiedyś starzy ludzie
twierdzili, że nietypowo duża liczba śmiertelnych wypadków
na owym krótkim odcinku kolei wynika właśnie z faktu,
że grzebie on w sobie resztki doczesne wielu byłych mieszkańców
Wszewilek którym zakłócono ich wieczny spoczynek. Obecnie
w miejscu gdzie kiedyś stał ten kościół widnieje jedynie ogromny
dół wyrobiskowy. W chwili gdy kościół ten rozbierano nie był
on już używany od około 100 lat. Prawdopodobnie był on
wówczas najstarszym ciągle stojącym budynkiem okolic Milicza.
Dokładne miejsce w którym znajdował się
prastary kościółek we Wszewilkach jest
do dzisiaj dobrze widoczne. Powodem są jego
kilku-kondygnacyjne piwnice. Aby podczas
jego usuwania usunąć również i pozostałości
owych piwnic i fundamentów, w miejscu
w którym on kiedyś stał wykopać musiano
ogromną dziurę. Dziura ta istnieje tam
do dzisiaj. Położenie więc owego kościółka
daje się rozpoznać po sprawdzeniu gdzie
tamta dziura jest najgłębsza.
Jego dokładna
lokacja wkazana jest w punkcie #8.2 strony
internetowej o
zwiedzaniu Wszewilek i Milicza,
a także w punkcie #E2 strony internetowej o wsi
Wszewilki.
Dokładna data zbudowania kościółka we Wszewilkach
nie jest mi znana. Jednak z opisów jego wyglądu jakie
kiedyś słyszałem wnoszę że był on bardzo stary - być
może nawet tak stary jak oryginalny kościół pod
wezwaniem Świętego Michała Archanioła w Miliczu.
Definitywnie był on zbudowany na sporo przed XIV
wiekiem, bowim materiałem użytym do jego budowy
była "ruda darniowa". Z kolei użycie rudy darniowej
do budowy kościoła oznacza, że budowany on był
jeszcze przed 14 wiekiem, czyli przed czasem kiedy w okolicach
Milicza zaczęła działać pierwsza cegielnia w dzisiejszym
Stawcu. Kiedyś opowiadano, że kościółek we Wszewilkach
był niską budowlą wymurowaną z rudy darniowej.
Wyglądał on niemal jak twierdza z maleńkimi
okienkami jak strzelnice. Jego główna oś zorientowana
była ze wschodu na zachód, z ołtarzem po stronie
wschodniej zaś wieżą od zachodniego końca.
Miał on nieco odstającą z głównego budynku
wieżę z dzwonem. Wieża ta była dość
interesująca, bowiem w dolnej swej części
rozszerzała się liniowo, tak jak czynią to
niektóre stare kominy. U góry miała rodzaj
jakby kozła z belek, na którym powieszony
był dzwon (dzwon ten nie był okryty dachem).
Niektóre inne informacje na temat owego kościółka
z Wszewilek zawarte są również w punktach #1, #2,
oraz w podpisie pod zdjęciem "Fig. #5", ze strony
internetowej o wsi
Wszewilki.
Jedna ciekawostka z ludowych opowiadań
na temat prastarego kościółka romańskiego
z Wszewilek może być sprawdzalna. Mianowicie
twierdziła ona, że w początkowym stadium
swego istnienia kościółek ten miał być
również używany w celach obronnych.
Kiedy bowiem zbliżało się niebezpieczeństwo
okoliczni mieszkańcy barykadowali się
właśnie w tym kościółku. Aby zaś umożliwić
ewentualną ucieczkę w przypadku ataku lub
oblężenia, z piwnic owego kościółka miał
wychodzić niewielki tunel. Tunel ten miał
prowadzić aż do jednego z grobowców na
wszewilkowskim cmentarzu. W grobowcu owym
miało się znajdować sekretne wyjście
z tego tunelu. Tunel ten podobno miał
przebiegać tylko kilka metrów na wschód
od starej drogi, która kiedyś prowadziła
od drzwi wejściowych wszewilkowskiego
kościółka, do centrum wszewilkowskiego
cmentarza. (Ta stara droga opisana jest
w punkcie #8.2 strony o
zwiedzaniu Wszewilek i Milicza,
oraz w punkcie #3 strony internetowej o wsi
Wszewilki.)
Tunel ten miał się znajdować tylko jakieś
2 metry pod powierzchnią ziemi. Podobno
miał on być na tyle niski, że aby nim
uciekać trzeba było się poruszać na
czworakach. Warto tu dodać, że niniejsza
folklorystyczna informacja powinna być
naukowo sprawdzalna. Jeśli bowiem tunel
taki faktycznie tam istniał, wówczas
obecnie ciągle powinno dać się wykryć
jego pozostałości.
W związku z tamtym rozebraniem kościółka
we Wszewilkach w ramach budowy linii
kolejowej przez Wszewilki, warto zadać
sobie pytanie: gdzie podziały się jego
księgi oraz niektóre wyposażenie, np.
dzwon. Wiadomo, że w owych czasach miano
zwyczaj przenoszenia takich cenności
ze starego kościoła do jakiegoś właśnie
nowo-budowanego. Ponieważ na krótko przed
rozebraniem kościółka we Wszewilkach
właśnie został zbudowany kościół Św.
Anny w Karłowie, posądzam, że owe cenności
z Wszewilek wylądowały wówczas albo w
tym kościele Św. Anny z Karłowa, albo
też w już wtedy ustabilizowanym "małym"
kościółku katolickim Milicza (pod wezwaniem
Świętego Jerzego). Być może warto byłoby
sprawdzić rok odlania dzwonu kościoła
Św. Anny (w dawnych czasach istniała
bowiem tradycja trwałego wypisywania
tego roku na modelu odlewanego dzwonu).
Jeśli bowiem rok ów jest znacznie
wcześniejszy niż lata 1807 do 1808 -
kiedy to budowano kościół Św. Anny,
wówczas najprawdopodobniej dzwon ten
faktycznie jest dawnym dzwonem kościółka
katolickiego we Wszewilkach.
Part D:
Historical fracts regarding the church of Saint Andrea Bobola in Milicz:
#D1.
History of the church of Saint Andrea Bobola in Milicz:
Kiedy na mocy układu altransztadzkiego z cesarzem Austrii z
1707 roku, postanowiono wybudować 6 kościołów "Łaski"
dla śląskich ewangelików, wybór dla umiejscowienia
jednego z nich padł właśnie na Milicz. W owym czasie
Milicz ciągle stanowił bowiem ważne centrum usług
hotelowych dla ludzi podróżujących pomiędzy południem
i północą Europy. Pieniądze na budowę tego kościoła
ufundował margrabia Henryk Maltzan, ówczesny właściciel
pałacu w Miliczu i okolicznych dóbr. Na zlokalizowanie
kościoła wybrano miejsce w którym kiedyś stała prastara
drewniana kaplica cmentarna, jaka jednak przestała już
istnieć długo przed podjęciem budowy tego kościoła.
Wokół owej kaplicy rozciągały się niezabudowane tereny
średniowiecznego cmentarza milickiego, w owym czasie
również już nie używanego. (Cmentarz jaki w czasach
budowy tego kościoła był używany, mieścił się po przeciwnej
stronie drogi do Wrocławia, w obszarze który po drugiej
wojnie światowej zajmowany był przez budynek poczty,
posterunek milicji, szkołę podstawową nr 1, oraz dawny
szpital miejski.) Na rozlokowanie nowobudowanego
kościoła, plebanii, budynków pomocniczych, oraz
przykościelnego terenu przydzielono więc cały obszar
owego byłego średniowiecznego cmentarza. Margrabia
Henryk Maltzan, który ufundował ów kościół, nakazał także
zbudować tajny tunel podziemny wiodący z jego pałacu
do piwnic tego kościoła. Tunel ten był ciągle przechodni
w czasach zaraz po drugiej wojnie światowej. Jednak
potem został zamurowany. Miał on połączenie z całą
siecią średniowiecznych lochów i tuneli podmilickich.
#D2.
Construction of the church of Saint Andrea Bobola in Milicz:
Budowę kościoła ewangelickiego w Miliczu rozpoczęto w 1709
roku. Projekt wykonał G. Hoffmann z Oleśnicy. Kościół
zorientowano na linii wschód-zachód, z ołtarzem zwróconym
na wschód, zaś kwadratową wieżą o wyskości 49 metrów
postawioną po stronie zachodniej. Kościół otrzymał
wystrój barokowy o konstrukcji ryglowej założonej na
planie krzyża greckiego. Jest jednonawowy, z wielobocznym
prezbiterium, oraz całym szeregiem późniejszych
przybudówek na parterze. W środku posiada trzy kondygnacje
drewnianych ampor. Większość jego dachów jest dwuspadowa,
jednak w kilku miejscach posiada on dachy trójspadowe.
Jego kwadratowa wieża zakończona jest trójkondygnacyjnym
hełmem, jaki swoim wyglądem wiernie imituje konfigurację
niezespoloną sprzężoną z całego szeregu wehikułów UFO
drugiej generacji - po szczegóły patrz podrozdział F3.1.3
z monografii [1/4]. (UFO drugiej generacji wyróżniają się
ośmiobocznymi komorami oscylacyjnymi użytymi do ich
napędu.) Budowę tego kościoła ukończono do 1714 roku.
W 1718 roku wyposażony on został w 33-głosowe organy
o bardzo pięknym brzmieniu, wybudowane przez W. Sauera.
Organy te ufundował baron Salish. Kościół posiadał też
własną plebanię i budynki pomocnicze. Jako kościół
ewangelicki służył on aż do zakończenia drugiej wojny
światowej. Zaraz po drugiej wojnie światowej w 1945 roku
przemianowano go na świątynię Rzymsko-Katolicką
pod wezwaniem Świętego Andrzeja Boboli i oddano
w gestię biskupa wrocławskiego.
Fig. #2 (29):
The present Catholic church of Saint Andrea
Bobola in Milicz - and the former Evangelic
church of Milicz. It was constructed in the
architectural style in English called "tudor".
(Poles usually call this architectural style
by the name "Mur Pruski" - meaning the
"Prussian Wall".) A curiosity of this
style is, that most probably it originates
from a folklore developments of nearby
village Wszewilki, and only later it was
copied and disseminated by academically
educated architects - as I explained it
in item #8 from the web page on the village of
Wszewilki.
(Odnotuj, że w Menu
wskazana jest odrębna strona internetowa o nazwie
Wszewilki-Milicz
która stara się informować jak zwiedzać miasto
Milicz i pobliską wieś Wszewilki. Strona
owa wskazuje nieoficjalne szlaki wędrowne
wzdłuż których można zwiedzać co ciekawsze
obiekty historyczne obu tych miejscowości,
włączając w to kościoły Milicza opisane
na niniejszej stronie internetowej. Podaje
dane kontaktowe do tamtejszych miejsc
noclegowych. Ponadto wyjaśnia także,
że najbardziej korzystny miesiąc dla
zwiedzania tych miejscowości to lipiec.
W lipcu kwitnie tam bowiem zatrzęsienie
lip napełniając powietrze oceanem
podniecających zapachów życia i miłości.
Warto więc zaglądnąć do owej strony jeśli
kogoś zainteresuje historia opisywanych tutaj miejsc i obiektów.)
Currently this church is of the Roman-Catholic
denomination, under the name of Saint
Andrea Bobola (in Polish: Świętego Andrzeja Boboli)
- formerly Holy Cross (in Polish: Świętego Krzyża).
The above photograph was taken in 2003.
The lens of the camera was directed from
east towards west. On the foreground is shown
the eastern wall of the presbytery of this
church, behind which a carved altar is
located. This web page named
Św. Andrzej Bobola
tries to describe a complete history
of this particular church.
During a nearest visit in Milicz it is worth
to see and to photograph this church thoroughly.
After all, in the light of cases of purposeful,
although secretive, destructions of all objects
which are carriers of the history of the village
Wszewilki, described in item #5 of the web
page
Wszewilki,
it can be expected that soon this church
will mysteriously disappear from the surface
of Earth under some clever excuse.
Lokalizacja tego kościoła pokrywa się
z miejscem gdzie przed nim stała stara
kaplica cmentarna, natomiast w czasach
poprzedzających założenie w owym miejscu
milickiego cmentarza - stała jeszcze
starsza "kaplica drogowskazowa" wyznaczająca
miejsce gdzie od drogi do Trzebnicy oddzielała
się droga do Sułowa i do Żmigrodu.
#D3.
The famous and very beautiful, late-baroque wooden "pulpit" and also a "font"
(or christening dish) of the same style from the church of Saint Bobola in Milicz:
Z czasem
omawiany kościół zasłynął z bardzo pięknej późno-barokowej
ambony oraz chrzcielnicy z 1720 roku. Jednak po drugiej
wojnie światowej, w 1955 roku, owa ambona i chrzcielnica
przeniesione zostały do katedry poznańskiej, gdzie znajdują
się do dzisiaj. Moim osobistym zdaniem, owe przeniesienie
okazało się raczej korzystne dla Milicza, bowiem w Poznaniu
obiekty te może podziwiać znacznie więcej zwiedzających i
turystów niż w Miliczu. W ten sposób owe obiekty rozsławiają
Milicz dosłownie na cały świat. Wielu oglądających te obiekty
w Poznaniu dowiaduje się właśnie od nich o istnieniu miasta
zwanego Miliczem. Także niemal wszystkie zagraniczne
przewodniki zawierają już informację że obiekty te oryginalnie
wywodzą się z Milicza. W dzisiejszych czasach promocja i
reklama są kluczem do sukcesu. W Poznaniu zaś owe obiekty
doskonale promują i reklamują miasto Milicz. Dlatego moim
zdaniem, przez tak długo jak Poznań będzie przyznawał kredyt
Miliczowi za powołanie do życia tak pięknych obiektów,
obiekty te powinny pozostawać w Poznaniu zaś Milicz ciągle
może być dumny z ich powodu.
#D4.
Famous altar of the church of St. Andrea Bobola in Milicz:
Kościół ten z
upływem czasu wyposażony też został w ołtarz drewniany
niezwykle kunsztownej roboty i zapierającego dech piękna.
Ołtarz ten ostał się w kościele po wojnie w stanie nieuszkodzonym.
Stąd powojenni wierni Milicza mieli okazję jego podziwiania
podczas każdej mszy świętej. Z tego co o nim pamiętam,
ołtarz ten ogromnie wiernie imitował wygląd boczny głównej
komory oscylacyjnej UFO średniego typu, jaki obserwowany
jest przez ludzi uprowadzanych do UFO. W centrum posiadał
więc on pojemnik imitujący samą ową komorę oscylacyjną.
Pojemnik ten otoczony był urządzeniami sterującymi i lampkami
kontrolnymi. Przebiegały przy nim kolumny imitujące słupy
pola magnetycznego i telekinetycznego wytwarzanego przez
każdy pędnik UFO. Posiadał też fragmenty czasz z osłony
pędnika UFO jakie jarzyły się złotymi iskrami indukowanymi
przez pole magnetyczne generowane w tym pędniku. W sumie,
wygląd tego oryginalnego i ogromnie pięknego ołtarza
kościoła Świętego Andrzeja Boboli w Miliczu, bardzo
wiernie ilustrował to, co dzisiejsi ludzie uprowadzani do
UFO raportują jako obserwacje pędnika głównego tych
pozaziemskich wehikułów.
Ołtarz ten nie był zresztą wyjątkiem w
imitowaniu wnętrza i wyposażenia UFO.
Jak to bowiem wyjaśnione zostało w punkcie
#16 odrębnej strony internetowej o mieście
Wrocławiu,
a także w punktach #17, #18 i #19
odrębnej strony o mieście
Miliczu,
praktycznie każdy dawny kościół
chrześcijański na Ziemi wiernie
imitował sobą to co ludzie uprowadzani
do UFO odnotowali we wnętrzach wehikułów
tych sekretnych okupantów Ziemi.
Motto of this web page:
In order to see the future, it is necessary to look carefully into the past.
Part E:
Curiosities and folklore about the church of St. Andrea Bobola in Milicz:
#E1.
Remains of medieval cemetery around the church of St. Andrea Bobola in Milicz:
Fakt że
na obszarze otaczającym obecny kościół Świętego
Andrzeja Boboli faktycznie istniał kiedyś średniowieczny
cmentarz, potwierdzany jest przypadkowym odkryciem
z około 1955 roku roku. Podczas robót ziemnych z okazji
przeprowadzania jakiejś instalacji, odkopano wówczas
dwa średniowieczne groby komorowe z pełną zawartością.
Groby te miały kształt jakby niewielkich wydłużonych
piwniczek o sklepieńku i ściankach bocznych w kształcie
łuku romańskiego. Jako materiał na ich budowę użyta
była miejscowa "ruda darniowa". To zaś oznaczało,
że pochodziły one jeszcze z okresu poprzedzającego
wybudowanie pierwszej cegielni milickiej, czyli z okresu
przed 14 wiekiem. Ponadto ich kształt oraz uformowanie
były zupełnie nietypowe dla Polski. Osobiście nie jest
mi wiadomo aby przed 14 wiekiem budowane były w
Polsce tego typu grobowce komorowe. Jedyne miejsce
gdzie widziałem dokładnie takie same grobowce był
północny Cypr. To zaś zapewne oznacza, że w omawianych
tu grobowcach pochowani byli jacyś kupcy lub podróżni
przybyli do Milicza gdzieś z obszaru Morza Śródziemnego,
którym albo się zmarło w drodze, albo też którzy zostali
śmiertelnie poranieni przez jakichś milickich bandytów.
* * *
Pechowo dla
naszej znajomości historii Milicza, odkrycie tych starych
grobów komorowych nastąpiło w czasach, kiedy takie
znaleziska traktowane były z lekceważeniem i nikt nie
zapraszał archeologów dla ich przebadania. Po odkryciu
więc że stoją one na drodze właśnie układanej instalacji,
zostały one po prostu rozłupane, zaś ich gruzy usunięte.
Co zaś z nich ostało się zniszczeniu zostało to potem
ponownie przysypane ziemią. Ich rozłupanie umożliwiło
jednak oglądnięcie zawartości przez postronnych ciekawskich
(takich jak ja). O ile dobrze pamiętam, owe stare groby
zlokalizowane były mniej więcej w obszarze, jaki na zdjęciu
"Fig. #2 (29)" powyżej zajmowany jest obecnie przez ów
niewielki trawnik widoczny przy prawym marginesie tego
zdjęcia.
#E2.
Supposed "treasure" from the sphere on top of the church of St. Andrea Bobola in Milicz:
W czasach
zaraz po drugiej wojnie światowej wśród mieszkańców
Milicza krążyły opowieści o rzekomym "skarbie" który
jakoby miał się znajdować w dużej mosiężnej kuli która
umieszczona jest na samym szczycie wieży kościoła
Świętego Andrzeja Boboli (kula ta służy za podstawę
szczytowego krzyża). Ktoś gdzieś miał jakoby wyczytać
czy usłyszeć, że podczas oryginalnej budowy owego
kościoła, do kuli owej włożono "akt fundacyjny" wraz z
pełnym kompletem ówczesnych złotych i srebrnych
monet i medali. (Szacując po ilości srebrnych i złotych
monet i medali jakie istniały w obiegu w latach 1709 do
1714, "skarb" ów zawierałby zapewne kilka kilo owych
wartościowych kruszców.) W owym czasie Milicz był
mieściną, gdzie niemal wszyscy znali wszystkich. Co
więc zaprzątnęło umysł jednej osoby, już wkrótce było
na ustach wszystkich pozostałych ludzi. Przy okazji więc
remontu dachu na wieży tego kościoła, odbywającego
się około 1957 roku, zdjęto ową kulę i zbadano jej
zawartość. Z tego co słyszałem, podobno okazało się
wówczas, że były w niej zawarte jedynie stare gazety.
Żadnych złotych ani srebrnych monet ani medali w niej
nie znaleziono. Interesujące więc, czy ów "skarb" został
już wcześniej znaleziony przez kogoś innego, czy też
faktycznie dla zmylenia ewentualnych poszukiwaczy,
publicznie pisano że znajduje się on w owej kuli,
podczas gdy faktycznie ukryty on został w innym
bardziej sekretnym miejscu tego kościoła.
* * *
Tak nawiasem
mówiąc, to owe kule lub dyski jakie zawieszane są ponad
dachem niemal każdego kościoła, faktycznie wywodzą się
z dawnych obserwacji UFO. (W dawnych czasach UFO i
UFOnautów uważano za istoty nadprzyrodzone - co wyjaśniam
dokładniej na stronie internetowej
UFOnauci,
a także w podrozdziale V9.1 monografii [1/4] zawierającym
formalny dowód naukowy, że "religijne diabły to dzisiejsi
UFOnauci".) Mianowicie, kule te lub dyski imitują kuliste
lub dyskoidalne wehikuły UFO małego typu, jakie zaobserwowano
kiedyś że zawisały one ponad pędnikami główymi cygara
złożonego z wielu wehikułów UFO dużego typu, a imitowanego
przez całą wieżę danego kościoła. To właśnie z tego powodu,
wierzchołki wież kościelnych (a także świątyń muzułmańskich)
zawsze upodabniane są do wyglądu tzw. "konfiguracji niezespolonych"
lub "konfiguracji semizespolonych" sprzęganych z wielu UFO
a opisywanych w podrozdziałach F3.1.3 i F3.1.2 monografii
[1/4] udostępnianej nieodpłanie za pośrednictwem tej strony
internetowej. Najbardziej wierna imitacja wehikułów UFO przez
owe zakończenia wież kościelnych istnieje we wrocławskiej
katedrze pokazanej na zdjęciu 1 ze strony internetowej
Wrocław.
Owe dyski na wierzchołkach obu wież katedry wrocławskiej
imitują sobą bowiem nie tylko wygląd zewnętrzny błyszczących
dyskoidalnych UFO drugiej generacji, ale również wygląd
czarnych ośmiobocznych komór oscylacyjnych widocznych
w centrum pędników głównych tych UFO.
Part F:
Undergrounds of the church of Saint Andrea Bobola:
#F1.
Underground town under Milicz, and its links with the church of Saint Andrea Bobola:
Motto:
"A second underground town is hidden under Milicz."
Gdyby w niewielkim
Miliczu
ziemia nagle stała się przeźroczysta, wówczas
jego zaskoczeni mieszkańcy nagle ujrzeliby że
pod fundamentami ich miasta ukrywa się faktycznie
jeszcze jedno miasto. Jest nim labirynt podziemnych
tuneli które sekretnie łączą ze sobą najważniejsze
budynki Milicza. W czasach kiedy byłem jeszcze
małym chłopcem o labiryncie owych tuneli mówiło
się w Miliczu zupełnie otwarcie. Nadal też istniały
wówczas liczne do niego wejścia. Potem wejścia
te stopniowo były zamurowywane. Do jakiejś
połowy lat 1960-tych nie ostało się otwarte
nawet jedno z nich. Ponadto ludzie którzy
zwiedzali te tunele, lub coś ważnego na ich
temat wiedzieli, w najróżniejsze tajemnicze
sposoby znikali z tego świata. Czy wszystko
to było tylko zbiegiem okolicznosci - postaram
się bliżej objaśnić w punkcie #F3 tej strony.
Jak to wyjaśniłem już wcześniej, w podziemiach
kościoła Świętego Andrzeja Boboli w Miliczu
zaraz po wojnie istniało otwarte wejście do systemu
podziemnych tuneli pod Miliczem. Wejście to
jednak zostało zamurowane w latach 1950-tych.
Z kolei cały labirynt tuneli pod Miliczem opisałem
dokładniej na odrębnej stronie o samym
Miliczu -
patrz tam punkty #4 i #5, oraz podpisy pod
"Fig. 3", "Fig. 5", "Fig. 7", "Fig. 8", "Fig. 28",
oraz "Fig. 29". (Szczególnie podpis pod
rysunkiem "Fig. 29" opisuje połączenie
całego labiryntu tuneli pod Miliczem z
podziemiami kościoła Świętego Andrzeja
Boboli.)
Powinienem tutaj dodać, że niewielki tunelik ma
również się
znajdować w pobliskiej do Milicza wsi
Wszewilki.
We Wszewilkach tunel ten biegł prosto jak strzała
od byłego kościółka romańskiego we Wszewilkach,
do cenrum cmentarza w lesie przy Wszewilkach,
gdzie jego sekretny wylot miał się znajdować ukryty
w jednym z grobowców. Opis tego tuneliku zawarty
jest m.in. w punkcie #3 odrębnej strony o wsi
Wszewilki,
a także w punkcie #C5 niniejszej strony.
#F2.
Cellars under the church of Saint Andrea Bobola in Milicz, and their connection with the system of tunnels from under Milicz:
W czasach tuż po drugiej wojnie światowej,
podziemia kościoła ewangelickiego z Milicza
(tego ze zdjęcia "Fig. #2 (29)" powyżej) dostępne
były dla ciekawskich. Tyle tylko, że w owym
czasie sam kosciół był już przemianowany
na kosciół rzymsko-katolicki pod wezwaniem
Świętego Andrzeja Boboli. Te osoby które
wchodziły wówczas do owych podziemi
opowiadały, że podziemia te zapełnione
były stosami starych trumien.
W owym czasie istniał jeden makabryczny
szczegół jaki im rzucał się w oczy w owych
podziemiach kościoła. Było to wysuszone i
zmumifikowane ciało w niemieckim mundurze,
przybite bagnetem z rosyjskiego karabinu
do jednej z tych trumien. Niemiec ten zapewne
był uczestnikiem owego miniaturowego
garnizonu niemieckiego, jaki w milickim
ratuszu przeciwstawił się nacierającym
Rosjanom. Podczas gdy jego towarzysze
broni się, poddali, a następnie zostali
rozstrzelani - tak jak to jest dokładnie
opisane na odrębnej stronie poświęconej
bitwie o Milicz,
on zapewne uciekł z ratusza tunelem
podziemnym jaki w owych czasach łączył
ratusz z owym kościołem ewangelickim.
Potem ukrywał się przed Rosjanami
właśnie w podziemiach tego kościoła.
Niestety dla niego, nie było to dalekowzroczne
posunięcie, bowiem wiadomo że po zdobyciu
jakiegoś miasta maruderzy ze zwycięskiej
armii zawsze najpierw plądrują kościoły w
poszukiwaniu złota liturgicznego (kościoły
wszakże wypatrzyć najłatywiej po ich wieżach).
Pechowo więc dla niego, został on tam
przez Rosjan wykryty. Rosjanie przybili
go bagnetem do stosu owych drewnianych
trumien. Bagnet został następnie obłamany,
tak że ciało owego Niemca zwisało z trumien.
Wkrótce potem wyschło jak mumia. Przez kilka
następnych lat ów nieboszczyk w niemieckim
mundurze był makabryczną atrakcją dla
odwiedzających te podziemia.
Wycoce interesujące
w tych zdarzeniach jest
ujawnienie zjawiska owej naturalnej zdolności
podziemi kościoła Św. Andrzeja Boboli do
mumifikowania zwłok. Nie każde bowiem miejsce
i nie każde podziemia na Ziemi posiadają ową
zdolność. Faktycznie jest ona raczej unikatem.
Przykładowo, w starożytnym Egipcie uważano ją
za aż tak cenną, że aby ją uformować technicznie
odwoływano się tam do mozolnego budowania
ogromnych piramid. Ciekawe co w milickim
kościele powoduje pojawienie się tego
rzadkiego zjawiska.
Fig. #3 (5b):
Wygląd typowego podziemnego tunelu z okresu średniowiecza.
Powyższy tunel dostępny jest dla zwiedzających w Kłodzku. Wejścia do niego znajdują się
przy kłodzkim ratuszu oraz pod twierdzą kłodzką. Jest on dobrze oświetlony, zabezpieczony
przed zabłądzeniem, oraz pełen średniowiecznych eksponatów, warty więc zobaczenia - gorąco
zachęcam. Cały labirynt średniowiecznych tuneli bardzo podobnych do powyższego znajduje się
również pod Miliczem. W czasach aż do zakończenia drugiej wojny światowej tunele te były
przechodnie i utrzymywane w dobrym stanie technicznym. Istniało wówczas otwarte połączenie
tunelowe pomiędzy podziemiami każdego kościoła Milicza, w tym kościoła ewangelickiego z
fotografii "Fig. #2 (29)" powyżej, z całym systemem pozostałych tuneli podmilickich. Potem
jednak wejście z podziemi kościoła do owego systemu tuneli zostało zamurowane.
#F3.
Rich treasures, or extremely important secret - what really is hidden in undergrounds of Milicz:
Motto:
"The more strongly a given fortress is defended, the more valuable content it has."
Ja osobiście wierzę, że coś ogromnie
ważnego zostało dobrze ukryte w
labiryncie podziemnych tuneli Milicza.
Jest to coś na tyle ważnego, że istoty
opisywane na odrębnej stronie o
podmieńcach,
wkładają obecnie wiele trudu aby tego
czegoś ludzie nie zaczęli poszukiwać.
A jak to wyjaśniłem w punkcie #D2.2
strony internetowej o
Koncepcie Dipolarnej Grawitacji,
owe istoty posiadają wehikuły czasu i stąd
dokładnie wiedzą że owo coś zostanie w
przyszłości odkryte. Usilnie więc starają
się teraz temu przyszłemu odkryciu przeszkodzić.
Oczywiście, należy zadawać sobie pytanie
jakie fakty potwierdzają, że coś ważnego
faktycznie istnieje ukryte w owych podziemiach.
Ano jest aż kilka owych faktów. Żaden
też z nich nie stoi w sprzeczności ani z
metodami działania owych
istot,
ani z faktami historycznymi które są nam
już znane. Przeglądnijmy te fakty. Oto one:
1. Uparte pogłoski że podziemia Milicza
ukrywają coś ogromnie ważnego i cennego.
Zaraz po wojnie wśród mieszkańców Milicza
krążyły liczne pogłoski, że w podziemnych tunelach
ukryte zostało coś ogromnie cennego. Jako
źródła owych cenności wskazywano dwa
historyczne wydarzenia, mianowicie najazd
Husytów na Milicz - po którym nie ocalał nikt
z tych co wiedzieli gdzie zostały zamurowane
kosztowności Milicza (patrz punkt #29 odrębnej
strony o
Miliczu),
a także ucieczka Maltzanów - którzy nie zdążyli
zabrać swoich cenności, a podobno też je
zamurowali w podziemiach (ja wprawdzie
słyszałem że w podziemiach swego pałacu,
a nie Milicza - chyba że miano wówczas na
myśli milickie tunele przebiegające pod ich
pałacem). Zaraz po wojnie wielu też ludzi z
Milicza poszukiwało owych cenności - nigdy nie
słyszałem jednak aby ktoś znalazł coś naprawdę
wartościowego. Co ciekawsze, sekretne poszukiwania
prowadzone były w owych lochach nawet przez
komunistyczne władze - a te zapewne miały do
swej dyspozycji źródła informacji na jakich mogły
polegać.
2. Tajemnicze poznikanie wszystkich wejść
do milickich podziemi. Wejścia do systemu
podziemnych tuneli pod Miliczem w jakiś dziwny
sposób nagle poznikały. A w czasach zaczynania
mojej szkoły podstawowej (tj. w latach 1950-tych)
wejść tych było sporo. Do czasu jednak gdy ukończyłem
tą szkołę i zaczynałem liceum, ocalały tylko dwa z nich
(tj. w ruinach zamku i z piwnic wypalonego ratusza).
Jednak i te zniknęły do czasu zanim ukończyłem liceum
Poznikanie owych wejść bardzo wyraźnie przypomina
mi nagłe poznikanie wejść do tuneli pod Babią Górą -
które według legend także kryją jakąś ważną dla
ludzkości tajemnicę - po opisy tamtych tuneli patrz
traktat [4c] o tunelach spod Babiej Góry.
Z wejść do tuneli pod Miliczem o których nadal
pamiętam, najczęściej używane i najschudniejsze
znajdowało się w piwnicy kamienicy położonej
w przybliżeniu naprzeciwko jedynej kiedyś w
Miliczu księgarni, która w dawnych czasach
znajdowała się na jednokierunkowej uliczce
wylotowej z milickiego rynku. Wejście to
zostało jednak zamurowane jeszcze w
latach 1950-tych. Inne często używane
wejście było w rodzaju jakby "klatki schodowej"
z wnętrza muru milickiego Zamku (nie mylić z
Pałacem w Miliczu), w południowo-wschodnim
rogu tego Zamku. Także i ono zostało zawalone
gruzami w latach 1960-tych. Istniało też wejście
do tuneli w studni milickiego Zamku (zawalonej
i zniszczonej w 1960-tych) - studnia ta znajdowała
się na dziedzińcu Zamku. Inne wejście do tuneli
było w piwnicach spalonego ratusza - obecnie
zabetonowanych pod dreptakiem rynku. Kolejne
wejścia były w podziemiach kościoła Św. Andrzeja
Boboli, w podziemiach Pałacu w Miliczu, oraz
w grobowcu Margrabiego Maltzana. Wszystkie
te wejścia zostały jednak systematycznie zniszczone.
W chwili obecnej sytuacja jest taka, że aby dostać
się do owych tuneli, raczej konieczne byłoby
"wkopywanie" się do nich, zamiast szukanie
ich pozawalanych wejść. Trzebaby więc np.
najpierw znaleźć ich przebieg za pomoca
tzw. "ground-penetrating radar", a dopiero
potem do nich się "wkopać".
3. Niewyjaśnione śmierci wszystkich którzy
wiedzieli zbyt wiele na temat owych tuneli.
W sposób niezwykle systematyczny, praktycznie
wszyscy autochtoni z okolic Milicza, którzy wiedzieli
cokolwiek na temat owych tuneli, zostali wymordowani
jeden po drugim. Ich sekretne morderstwa opisałem
na odrębnej stronie o
Wszewilkach.
Co jednak jeszcze bardziej zastanawia, to że wygląda
iż także i ludzie którzy przeszukiwali owe tunele w
czasach zaraz po wojnie (kiedy były one jeszcze
dostępne) też zostali wyprawieni w ekspresowym
tempie na tamten świat jeszcze w czasach swojej
młodości. Przykładowo, w młodym wieku umarł
m.in. i Zbyszek o którym piszę w podpisie pod
"Fot. 3" ze strony o
Miliczu.
Na stronach zaś o
bandytach wśród nas, czy o
militarnych zastosowaniach magnokraftu,
wyjaśniam że istnieje aż cały szereg skrytych metod
za pomocą których ludzie jacy wiedzą coś niebezpiecznie
ważnego mogą zostać eskpresowo wyprawieni
na tamten świat.
4. "Sadzenie lasu wokół drzewa jakie chce
się ukryć." Istoty które opisuję na stronie o
podmieńcach,
szeroko stosują na Ziemi strategię którą jedna
z nich wyjaśniła mi kiedyś wyrażone w formie ich
powiedzenia "jeśli chcesz ukryć drzewo, wówczas
posadź wokół niego cały las". Otóż jeśli ktoś
obserwuje uważnie co się dzieje na różnych forach
w Internecie, wówczas nie powinien mieć wątpliwości,
że wokół sprawy tuneli pod Miliczem sadzony jest
właśnie cały las. W ramach przykładu warto sobie
zaglądnąć na forum
tropiciele-tajemnic.com.
* * *
Moim zdaniem powyższe przesłanki wyraźnie
wskazują, że coś naprawdę ważnego ukrywane
jest w podziemiach tuneli Milicza. Czy jednak jest
to skarb - tego nie jestem pewien. Wszakże
zamiast go ukrywać - ktoś raczej by go zrabował.
Ja osobiście wierzę, że tym ukrywanym czymś
są jakieś ciężkie obiekty (np. historyczne archiwa
kościelne, czy duże zabytkowe obiekty muzealne)
potwierdzające przeszłość Milicza i Wszewilek -
np. obiekty ukryte przez Maltzanów. Wszakże
łatwo sobie wyobrazić co by się stało, gdyby
np. informacje zawarte na odrębnej stronie o
Wszewilkach,
nagle zostały potwierdzone odkryciem takich
artyfaktów. Jak np. wyglądałyby wówczas
opinie tych oszczerców którzy w Internecie
obecnie wyżywają się na ten temat.
Part G:
Touches of supernatural from the area of Milicz:
#G1.
Sapieha - means a bat-like flying mischievous "wizard" from the area of Milicz:
Motto:
"In every story hides a grain of truth."
Every area of the world has its own
manners of scaring children, which
are slightly naughty, but not enough
naughty to deserve for a slap. If I
remember well, in years 1970s in
Wrocław
one could effectively scare almost
every kid on a street through reminding
a "black hand" to it. But why kids
from Wrocław of that time were extremely
scared of this "black hand" being reminded
to them, it is always going to remain
a mystery for me. In times when I was
small, children from the vicinity of
Milicz (i.e. from the area including
Wszewilki,
Stawiec, and Cieszków), were scared
by the warning "Sapieha flies".
However, this particular warning
originated from much older times.
From family stories it is known
to me, that with the same warning
in these areas children were scared
already in times when my parents
were children. This in turn means,
that the flying "Sapieha" raged
in areas of the present "gmina"
Milicz not later than at the
beginning of 20th century.
(But equally well he could
operate in there already much
earlier - as it is NOT known to
me with whom and how were scared
parents of my parents when they
were still children.) I searched
for any written information about
evil bahaviour of anyone from the
family of Sapieha out of these
areas - which behaviours would
provide any indications as to the
origins of this strange warning.
But I found nothing specific.
(If anyone amongst readers knows
anything on this subject I would
be grateful for letting me know.)
The only thing that I managed
to find, is the legend "About
count Sapieha, cunning tailor,
and devils" (in the Polish origin
"O księciu Sapieże, chytrym krawczyku
i diabłach") published, amongst others,
on the web page
krotoszyn.pl/legendy.html,
but originating from the book [F1]
by Stanisław Świrko, "Orle gniazdo:
Podania, legendy i baśnie wielkopolskie"
(Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1969,
strony 201-204). But I suspect that
the Count Peter Sapieha from Koźmin,
who is the main character of this
legend, does not have anything to do
with the warning "Sapieha flies" used
in the area of Milicz - in spite that
all these places lie within the "scope
of patrolling flights of a single wizard".
According what is known to me about this
warning "Sapieha flies", this Sapieha
supposed to be a local "wizard" (a
"wizard" is a male equivalent to a
"witch"). He lived somewhere in the
area and was known to local people.
He had huge wings like a gigantic bat.
These wings were used at nights when
he patrolled "his" area. In these
patrolling flights he searched for
lonely victims who either traveled
alone at nights, or were forced to
work alone at night. After finding a
victim, he usually tormented it on
many different ways, trying to cause
the death of this victim. He caused
this death NOT by personal killing
the victim, but through either scaring
it to death, (e.g. through causing
a heart attack), or through making
it to run until the victim fell to
some bog, water, hole in the ground,
or old well, where the victim drowned
in the result of a panic escape.
In winters he supposedly had the
custom to draw his victims far from
settlements, where they died out of
cold, scare, or exhaustion. Supposedly
he needed these deaths of innocent
people in order to maintain his
magical powers.
The manner of murdering people by the
"wizard" Sapieha corresponded to the
presently known manner on which today
UFOnauts murder people. As this is
explained on web pages about
destructive uses of UFO vehicles,
and also about
bandits in our midst,
UFOnauts also almost never kill directly.
Rather they induce or bring something,
that is to cause death of a given victim.
So that the responsibility for a given
death always falls onto this something,
not onto UFOnauts. Of course, this
something that kills for UFOnauts also
each time is different. For individual
people it is either a deadly illness,
e.g. cancer, or a cunningly arranged
"accident". In turn for group deaths
it always is either a catastrophe, or
an appropriately controlled forces of
nature. For example, in case of
collapsing of the hall in Katowice by UFOs
it was the smashing of the roof of this
hall with magnetic forces, which was
carried out by a UFO vehicle that remained
invisible to human sight. In case of
evaporation of WTC buildings by UFO vehicles
it was a supposed terror attack. In
turn in case of
tsunami of 26th December 2004 induced by UFOs
the real cause was an underwater
explosion of a UFO vehicle.
Similarly like a majority of us, when I
already grew out of the age when this
scaring had any effect on me, I treated
this stories of old folks from the area
of Milicz about the "wizard" named Sapieha,
the same as each one of us treats them -
namely with a big pinch of salt. But
the matter got complicated when I
emigrated from Poland and discovered
that folklore stories about exactly
the same evil creatures with bat-like
wings are known in cultures of practically
entire world. These creatures are known
even on islands which were completely
cut out of the rest of the world. What
even more interesting, the majority of
precise details of these creatures
is repeated exactly the same in folklores
of completely different parts of the
world. Because logically it is difficult
to imagine that old-timers living in
such diverse parts of the world had a
kind of conspiracy and agreed that all
of them are going to describe the same
creatures, the only other explanation
for such an omnipresence of the same
details of these evil creatures, is that
such creatures actually existed. What
even more interesting, various people
claim that they meet these creatures
sometimes even in present times.
With the use of illustrations which I am
providing below on this web page, I try
to document that creatures of the type
as this "wizard" Sapieha from the vicinity
of Milicz in fact are known practically
in all areas of the world. In all descriptions
these creatures have the same key attributes -
in spite that depending on the local
culture these attributes can be illustrated
on slightly different ways. So here are
these illustrations:
(a)
(b)
(c)
Fig. #4abc:
Female "devil" with what looks like
bat wings. In order to allow a better
examination of her wings and system
of 3+1 clawed fingers on hands and
legs, she is photographed from two
directions. (Further explanations
concerning this "she-devil" are
provided on the separate web page about
evolution.)
Supposedly just such "bat wings"
had a flying wizard popularly called
"Sapieha", who in first years of 20th
century used to terrorize people from
the area of present administration of
Milicz gmina. (Only that this "Sapieha"
was a male, not a female.)
Even in years
of my childhood local autochthons scared
children with a warning "Sapieha flies"!
The above figure of a "female devil"
originates from the culture of Pacific
(i.e. a far east of the Earth), or more
strictly from the city of Suwon in South
Korea. But in Poland just such creatures
that have only four clawed fingers, were
also known. It is about just such a devil writes
a famous Polish poet Adam Mickiewicz in
his poem "Pani Twardowska" (i.e. "Madam
Twardowski"), quote: "... he had chicken
leg and cock fingernails ..." (in original
Polish language "... kurzą nogę i krogulcze
miał paznokcie. ..."). Looking at "cock
legs" of this female devil one can easily
work out who on Earth invented the fashion
for women "high-hill shoes" - in order
to hide in the hills of these shoes this
inconveniently sticking out back claw.
On the figure of the above devil attention
captures a kind of "snake pattern" o her
skin. (This pattern can be seen the best
if one magnifies this photograph to the
entire computer screen by clicking onto it.)
This is probably because of the strange
snake pattern that these creatures have,
that many present UFO abductees claim
that they saw a race of "lizards" on
a UFO deck. This pattern is perfectly
known to New Zealand Maoris. In order
to somehow get sympathy from these
intimidating creatures with magical
powers, New Zealand Maoris make tattoo
of a similar pattern on their faces.
This Maori pattern tattooed on their
skin on image of the pattern from skin
of these "devils" or "wizards" is called
moko.
The real function of these "bat wings"
in creatures that in past were called
"devils" or "wizards", while presently
are called
UFOnauci,
was explained only recently by newest
findings of paragliders. It turned out
that such "wings" assist in better maneuvering
during flights in the air. In fact they
are just made as special additions to
the paragliders costumes. It is worth
to notice, that the creature from the
above photograph looks as if it has two
pairs of hands. One pair of her clawed
hands lifter up spreads her wings, while
another pair is placed along side of the
body thus giving her a human appearance.
These two pairs of hands are simply an
outcome of misunderstanding. These
creatures have only a single pair of
hands - similarly like people do. Only
that the folklore was unaware that their
"wings" are actually appropriately
designed "pelerine" which only takes
the shape of wings when during the
flight this creature lifts her hands up.
So old-timers believed that these creatures
are like birds - means have wings that
are separate from hands and legs.
They overlooked that when these creatures
walk on Earth with their hands hanging
on sides of body, their "wings" simply
turn into a kind of a coat with a pelerine.
The cut of this coat until today is
imitated by the upper part of official
suits of dignitaries and orchestra
conductors, popularly called
"dress coat", "tails", "claw hammer",
or "tuxedo". (Interestingly, the name
"tuxedo" is just a "combination of
sounds" which carries in itself the
meaning "transportation clothing";
hence the word "tux" for it, which
is used as an informal American
name for "tuxedo" and which is
closely related to the word "taxi".)
Ordinary people noticed that these
officials (or rather creatures which impersonated them),
who in old times were having power
and money, frequently worn just
such "dress coat" with a pelerine.
So ordinary people started to imitate
the cut of these "tails" in the
official clothing for Earthly
humans.
Fig. #4a (click on this "green" message in order to see the photo enlarged):The female devil-UFOnaut photographed in a side view.
It reveals especially well the location and side appearance
of clawed toes on legs of this creature. For this
it is worth to have a good look at the left leg of
this devil. Furthermore, the photo shows quite
well the appearance of 3+1 fingered hand-palms.
(Her true hands are these which she lifted up.)
One must admit that these creatures do NOT
belong to most pleasant in the appearance
and interaction. No wonder that warrior-like Maoris
were terrified of them really panicky. In Poland and
in Europe the local folklore also knows such evil,
three-plus-one digit female creatures, which
independently from the expression "she devil"
in old times were also described with names
a "bad witch", "Baba Jaga", "duce", "imp", "elf", and
a whole range of other names. Another photograph
which also shows one of these 3+1 finger female
creatures described by folklore of not only Europe,
but also the rest of the world, is shown as the
(click here) Fig. 7b
on the web page about
aliens.
Fig. #4b (click on this "green" message in order to see the photo enlarged):The female devil-UFOnaut photographed in
a front view. This time the photo reveals well
the frontal appearance of their legs and hands with
#+1 digits.
I should add here that the above photograph, and
also photograph "Fig. #4c", are shown and
comprehensively explained also on the web page
memorial.
In turn, from a completely different point of view
the above photograph is analyzed and discussed
on web pages about
evolution and
castle in Malbork.
Fig. #4c (click on this "green" message in order to see the photo enlarged):The empty space left after the speedy removal of
the female devil-UFOnaut soon after this web page
brought the attention of public (and UFOnauts) on the
existence of this evidence and the meaning of it.
This photograph of an empty space left
after the speedy removal of the "female devil" shown
here illustrates also perfectly how long are tentacles of our
secretive occupants from space,
and how thoroughly these occupants remove from
the Earth all evidence of their existence about
which the information break through to the public
knowledge, without any regard to the historic,
cultural, or sentimental (memorial) value of this
evidence. After I took the above photographs
and published them in Internet, around two months
later by a chance I passed near the place where
the sculpture of this "female devil-UFOnaut"
was exhibited. Through some strange act of
God
just in that moment of time a pitch-black van with
black (smoked) windows arrived at the area of
this sculpture. Several old-fashioned clothed man
in black with black sunglasses come out from the van.
Looking at them I thought that they resemble typical
"Man in Black" (MIB) and that I should take a photo
of them. However, something immediately started
to persuade me in my mind "why you try to endanger
yourself by taking a photo these individuals - they
could be gangsters or some secret spies".
This is because emanated from them a strong feeling
of threat, danger, and hostility. Their facial expressions
were also very hostile and repulsive. I found them quite
threatening. I personally imagine, that similar facial
expressions probably had, or one should expect
that they had, faces of staff of concentration camps,
professional executors, or mass murderers.
So I have not taken their photos, but only watched
what they are going to do next. They approached
the sculpture and all like on a silent command started
simultaneously and in silence watch it with strangely
synchronized movements. They walked around it
and examined it from all directions, then silently they
sit into their van and drove away. Several days later
I noticed that the sculpture was NOT there any more.
When and how it was removed - I have no idea.
What even more interesting, this sculpture added
a charm to the place, while an empty space that
that it left is hitting now like a hole after a tooth pulled
out. It is now clear that the goal of these MIB was to
identify that the sculpture was really the one that
I described on this web page, and then to remove
it immediately. If I know this when I saw these MIB,
then for sure I would take the risk of recording them
on a photo. This is because now I am certain that
in fact these were UFOnauts (MIB) and that they
arrived especially to destroy this next evidence of
their activity on the Earth - as this is described on the web page
memorial.
As it can be seen the tentacles of the global organization
of UFOnauts are long, which their grip on the neck
of humanity - really iron. In this situation I suggest
to make a copy of the above photographs, as it is
easy to predict that they also soon will be destroyed
somehow by UFOnauts - like it was done with all
other evidence on the
secretive occupation of the Earth by UFOnauts
notoriously hidden from people.
Of course, I am aware that if someone begins a
discussion about the removal of this sculpture,
changelings-UFOnauts
will conveniently argue that the disappearance
of it was just only a timely "coincidence" or
"converge of unfavourable circumstances".
After all, in their arguments every evidence
for their secretive occupation of the Earth, and
every meaningful event, is just such a "coincidence".
In reply to such arguments I would like to explain
here, that according to the philosophy of
totalizm,
in the physical world there is NO such a thing
as a "coincidence". Everything has its causes
and effects. Thus, without important reasons
no-one removes sculptures which beautified
a city, which are in perfect technical conditions,
and which after the removal do leave an ugly hole
that looks like a hole in frontal teeth of the city.
In fact I saw in the world (and also in Suwon -
where this sculpture was located) incomparably
uglier sculptures in much worse technical
condition and no-one was removing them - fact
that these sculptures did NOT illustrate the
bitter truth about "devils-UFOnauts".
* * *
(a)
(b)
(c)
Fig. #5abc:
Wooden figures carved by New Zealand
Maoris with a primitive technique that did
not know metals. All these figures clearly reveal
that the intimidating "supernatural creatures"
which in past visited and persecuted Maoris
from New Zealand, used to have four fingers
with claws on hands and on legs, and a strange
"snake pattern" on the skin - i.e. exactly the
same as it is visible on the more precise
sculpture of a "female devil" shown in
"Fig. #4" above. Although these figures
originate from a different culture than
the European one, still they illustrate
exactly the same kind of "devils" which
tormented also the entire Europe.
The above figures illustrate quite well
what actually was the anatomy of these
"supernatural creatures" which in past
show themselves up to Maoris, and also
how looked like this "snake-skin pattern"
on their skins, which become a blueprint
for the Maori
moko tattoo.
In all Maori figures it is shown consistently
that these creatures had (3+1) clawed
fingers and toes. In Europe such vindictive
and hostile towards people creatures
most frequently were called "devils",
while presently they are called "UFOnauts".
But Maoris called them with the use
of an entire array of other names,
which usually do not have neither Polish
nor English equivalents. The most
frequently used is the name Taniwha.
It hides a number of different monsters,
which warrior-like Maoris used to be
horrified. (Some Maoris claim that they
see these Taniwha even presently.) I was
very intrigued by this name "Taniwha".
So I completed a research aimed at discovering
what actually Maoris understood originally
by this mystical name. This research revealed,
that the name "Taniwha" was given by
Maoris to both, flying vehicles which
we currently call "UFO vehicles", as
well as diabolic crew members arriving
in these vehicles, means to "UFOnauts".
Further information about these Maori
"Taniwha" can be found on the web page
newzealand.htm - about New Zealand.
Other name frequently used by Maoris
for these mischievous, vindictive,
and immoral creatures, was Patupaiarehe
(tj. means "people of mist") and "Turehu" -
i.e. equivalent to English fairies and
elves. These names can be approximately
translated as "devils". But they include
also a whole array of other creatures
hostile towards people, which our ancestors
used to know, but about which we gradually
forget. Their examples are "imps", "duce",
"jins (e.g. this from the 'Aladdin Lamp')",
and these "wizards" flying like huge
bats. These creatures arrive to the
Earth even currently. Only that they
almost do NOT show themselves to people.
Only sometimes in various victims of
night abductions to UFOs are left on
arms or legs four blue bruises from their
four-digit hands, formed into a characteristic
(3 + 1) pattern and sometimes having
point punches of skin caused by their
sharp crow-like claws. Here it is
what subsequent photographs are
showing:
(#5a - left) Very old wooden
figure, which I photographed in March
2006 in the Museum in Christchurch,
South Island of New Zealand. But very
similar Maori figures can also be
found in practically almost every
museum of New Zealand. As in all Maori
figures of that type, it clearly shows that
the creature which it immortalizes had
3+1 fingers. (Interestingly, on Tuesday,
3 June 2008, evening television news of
New Zealand show imprint of a human-like
foot on Mars, which (the footprint) had just
3+1 toes.
(You can see this footprint if you type keywords "footprint on Mars" in Google images.)
The question which can be asked
in connection with this footprint, is whether it
was imprinted by the same Yeti-like UFOnaut,
the walking of which along the surface of Mars
was captured on the photograph shown in
item #E6 of the web page
newzealand.htm - about mysteries and curiosities of New Zealand.)
Furthermore, the above wooden figure emphasizes
also unproportionally large genitals of the creature
portrayed on it. (Such large, always erected penises
are emphasized on many Maori figures of these
3+1 finger creatures.) As this is illustrated and
explained in "Fig. #1" from the web page
parasitism.htm - about parasitism means the philosophy of immorality, stagnation, aggression and unhappiness,
UFOnauts use special plastic stiffening inserts in their
penises, which cause that their penises are especially
large and always in the state of continuous erection.
(#5b - centre) Wooden figure of the
Maori Taniwha, which scares visitors to
geysers in Rotorua. I also photographed
it in March 2007 in the Museum of Geysers
in Rotorua on the North Island of New
Zealand. On the hand of this creature
one can clearly notice 3 clawed fingers.
Although from this direction of photographing
it is not visible very clear, one still
can notice that from special holes for
claws in the front of their shoes, also
only 3 claws are sticking out from
each leg. In the Maori culture these
Taniwha always are shown in a manner
which supposed to induce fear. After
all these were creatures that one should
fear. Thus in their carving Maoris
emphasize these attributes of the
creatures, which induce fear. In this
case it includes inhumanely long tang -
these evil creatures could leak their
own chest, three-plus-one fingers and
toes, with dangerous, cock-like claws,
this scary "snake" pattern "Moko" on
their skin, and also this evil pet-lizard
called "Moko-moko" that hanged over
their chest.
From my own studies it appears, that
"Moko-moko" was in fact a kind of
high-energy weapon, which these
creatures used against Maoris. This
weapon was always carried by Taniwha
- hanging on their chests, means in the
same way as people carry today machine
guns in the readiness to shoot. Because
during the use this weapon become like
"alive" and obediently carried out
orders of its owners, the Maoris who
did NOT know technical devices explained
it to themselves as a kind of pet-lizard
which normally sleeps motionlessly, but
on the command from the owner it rapidly
becomes alive and "bites to death" the
indicated victim.
This green lizard hanging from the tang
of this "Taniwha" just is a "Moko-moko".
Notice that the mouth of this Moko-moko
is directed towards intestines of
its master, as if this lizard contemplated
whether it should bite the intestines
and only the fear stopped it from biting.
Moko-is a very scary kind of monster.
For Maoris it was the second god of
death. The first god of death was
for Maoris a gigantic female called
"Hine-nui-o-Te-Po". She was the god
of n ordinary parting with life. In
turn the lizard "Moko-moko" was a god
of a special (horrifying) way of dying,
which presently we would describe with
the name of "radiation illness". Maoris
believed, that this terrible death was
caused by such an invisible lizard eating
up intestines of a given victim. In turn
this lizard was, amongst others, an
obedient pet of Taniwha that obeyed
commands of these creatures. About the
"Moko-moko" comprehensive explanations
are provided in subsection C1 monograph
[5].
At this point I should reveal, that
UFOnauts have a weapon of some sort
which generates a high-energy beam
(laser beam or ions). Effects of the
use of this weapon are similar to
these described by the Maori folklore
as an outcome of being "bitten by a
Moko-moko". On Thursday night of 15
Marc 2007, around 4 am, I was abducted
to a UFO deck, where I was shot into my
belly with the use of this horrifying
weapon. More exact description of this
shooting is provided in item #D3 (3)
of the web page about
karma.
In the result of this getting shot, my
body on the belly disintegrated, leaving
a hole of a pencil diameter. I even took
photographs of this hole, but it is too
ghastly to be shown in public. This shooting
me in belly was carried out within a whole
string of various persecution that vindictive
UFOnauts carried out on me for reasons
described in item of the web page about
Wszewilki of tomorrow.
The reader probably wonders how it is
possible that an inanimate object that
is a kind of weapon used by aliens, could
be interpreted by Maoris as a specially
deadly-biting lizard. But if one considers
carefully the situation in which Maoris
were then, and also the knowledge that
Maoris had, then immediately such an
interpretation of the weapon ceases to
surprise. After all, this weapon was able
to get "alive" in hands of their "masters"
and to "bite" the indicated person. But
Maoris of these times did NOT know machines
nor know the fact that machines are able
to "become operational" similarly like
living creatures do. Everything that
surrounded Maoris, was then subdivided onto
two categories only, namely onto inanimate
objects, such as e.g. stones, and onto
living creatures, such as e.g. fish or
lizards. Because this weapon sometimes
could become "alive" in hands of aliens,
it could NOT be an inanimate object,
but must be a living creature. Similarly
believed primitive Europeans of ancient
times, which considered UFO vehicles to
be living creatures belonging to a kind
of flying snakes called "dragons" or
"serpents" - as I try to realize this to
readers on the web page about
evidence of UFO activities on Earth.
(Speaking of "dragons", in cultures of
countries which draw "dragons" on almost
every object, e.g. China, Korea, or Mongolia,
"dragons" most frequently are illustrated
as kinds of flying lizards, the four legs
of which have 3+1 clawed fingers-toes
of the design identical to fingers-toes
illustrated on the photograph from "Fig. #4".)
The only problem that Maoris had with
the weapon of aliens, was the kind of
living creatures to which it needed
to be qualified. Their choice was a
deadly-biting "lizard" probably for several
different reasons. Firstly, every weapon,
even the one that projects a laser
beam or a stream of ions, must have a
kind of a "barrel" from which it delivers
its deadly charges. In turn looking
at such a barrel from the position
of a future victim, one quite well
sees the similarity of it to a lizard
with an open mouth. After all, even our
present kinds of weapon viewed from
the direction of a person being shot at,
also look like lizards - as an example
see a photograph of "pepesha"
PPSh-41
shown in "Fig. #1d" from the web page about the
Battle for Milicz.
Not mentioning that in many countries
of the Far East, e.g. in Malaysia,
China, Korea, or Japan, in old
times e.g. small cannons were
shaped in such a manner that in appearance
they resembled sculptures of lizards,
from the open mouths of which bullets
were ejected. Another reason for which
the weapon of aliens Maoris considered
to be deadly-biting lizards, was the
fact that most of time this weapon was
inanimate, means it behaved as if it
"sleeps". In turn in New Zealand there
is a kind of lizard-like creatures called
tuatara
which for many hours can persist completely
motionless, behaving as if it was an inanimate
object. Finally every weapon emits a kind
of sound during shooting. It is highly
probably that the evil weapon of aliens
described here emits during shooting a
noise similar to that of chatting of lizards.
(#5c - right) Also a very old wooden
Maori figure from the museum in Dunedin,
South Island of New Zealand. On the free
hand with which this creature plays with
its own weapon, one can clearly notice the
set of 3+1 clawed fingers. Highly interesting
is also the weapon itself with which
this clawed creature plays. This weapon
represents a motionless (means "sleeping")
"Moko-moko". However, such a sleeping
Moko-moko was called differently than
Moko-moko in the alive state when it
was "biting" the indicated victim.
For example, it was called Wahaika,
Patu, Kotiate, Maripu, Mere, etc.
robably all these names immitate original
names of various designs of the same
basic weapon of these creatures. After
all, our human firearms also are called
on many different ways - depending on
what design of it someone has. Some
versions we call pistols, others machine
guns, Kalashnikovs, or pepeshas, etc.
Similarly as in our firearms, almost
in all immitations of this alien
weapon one can clearly distinguish
a kind of a barrel and a butt. In
immitations called Wahaika and Maripu
one can even see triggers, and also
remnants of a back-sight or view-finder.
(These immitations with a religious
accuracy were manufactured by Maoris,
who carved them in wood, bone, or stone.
Because they were copied now we can see
them in museums or in the internet.)
Only that these immitations Maoris
used later like clubs - means they
grabbed them by barrels and hit
enemiess with their butts.
In order to imitate the original
green colour of Moko-moko, Maoris
most treasured a copy of this weapon
when the imitation copy was carved
from a fragile green nephrite (also
called "jade" or "greenstone"). Of
course, from the military use point
of view the weapon carved from
brittle nephrite (jade or greenstone)
does NOT make any sense. After all,
i
